|
۲۴/۹/۱۳۸۷ همانگونه که امروز به کرات در اخبار مشاهده کردیم، یکی از فرزندان شجاع ملت عراق «منتظر الزیدی» که مانند تمامی ملت شریف و مسلمان آن کشور از اشغال، کشتار، تجاوز به ناموس، یغماگری و چپاول، بی بندوباری، زورگویی، دروغگویی، تحقیر کردن ملت، و...، دولت منفور آمریکا، بخصوص رئیس جمهور آن، (بوش)، به ستوه آمده است، با پرتاب کفشهایش به سوی بوش، خشم خود را بر سر او و همه اشغالگران، فرو ریخت و به تمامی جهانیان اعلام کرد که ملت عراق زنده است و هرگز زیر بار زورگویی و سلطه استعمارگران خودکامه، نمی رود. او هنگامي كه نخستين كفش خود را به سوي بوش پرتاب ميكرد گفت: «اي سگ! اين هديهاي از سوي عراقيها به توست؛ اين بوسه خداحافظي است.» وي بهسرعت كفش ديگرش را نيز به سوي بوش پرتاب كرد و گفت: اين هم از سوي بيوهها، يتيمان و افرادي است كه در عراق كشته ميشوند. امروز زیدی عزیز، مانند حاجیان، رمی جمره انجام داد، با این تفاوت که حاجیان در مکه به طرف نماد شیطان ریک پرتاب می کنند؛ اما زیدی شجاع، کفشهایش را به طرف خود شیطان پرتاب کرد و بر سر او کوفت. امروز، زیدی دل تمامی ملت مسلمان را در سراسر جهان شاد کرد و کمی از عقده های انباشته شده در طول سالهای تجاوز سردمداران کفر به خاک ملل مسلمان را کاست و آب گوارایی را بر میلیونها دل تفتیده ریخت و لبخند زیبایی را بر لبان رنج دیدگان و خستگان از استعمار، پدید آورد. گرچه زیدی خبرنگار جسور و شجاع، در این مجلس خبری، سلاح گرم نداشت تا به زندگی نفرت بار بوش خاتمه دهد؛ اما همه می دانیم این کار، برای بوش و دولت آمریکا و استعمار جهانی، به مراتب بدتر و سنگینتر از جان دادن بوش محسوب می شود؛ زیرا این کفشها تنها بر سر بوش فرود نیامدند و تنها بوش نبود که وقتی کفشها به شدت تمام بر سرش کوفته می شد، خودش را مانند کودکان ترسو پشت میز پنهان می کرد؛ بلکه تمامی شیاطین با همه خیل و حشمش، در دنیا تحقیر شد و آبری نیمه بندشان به کلی رفت. خبرنگاران آمریکایی از سر شرم و خجالت، این خبر را در کشور آمریکا خیلی کمرنگ و بدون تحلیل و بررسی پخش کردند و طوری وانمود کردند که گویا کاری مهمی انجام نشده و این مقدار عملیات طبیعی بوده است؛ سئوال اساسی از این خبرنگاران و ملت آمریکا این است که اگر حمله زیدی طبیعی است، آیا دیگر آمریکا در عراق جایی دارد؟! زیدی وظیفه اسلامی و دینی و ملی خود را به خوبی انجام داد؛ ولی الآن نوبت دولت عراق و مسلمان است که وظیفه خود را که حمایت همه جانبه از زیدی است، باید انجام دهند. نگذارند این خبرنگار قهرمان، به دست کثیفترین مردمان دنیا، ضایع گردد؛ دولت و ملت عراق باید با تمام قدرت و شهامت او را چنگ اشغالگران، نجات دهند و سران مسلمان دنیا بخصوص اعراب، از او حمایت کنند و هرکه از امروز از زیدی حمایت نکند، اشغالگران را تأیید کرده و بر اعمال ننگین آنان مهر تأیید زده است.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر 1387ساعت 23:31 توسط سید ابراهیم مصباح
|
عزیزان، سلام!
ببخشید از اینکه خیلی وقت است برای تان چیزی ننوشتم، حالا می خواهم در مورد عرفه برایتان مختصری بگویم: گرچه رسماً این روز به عنوان عید نامیده نشده است ولی عیدی است خیلی بزرگ و در پیشگاه خداوند منان بسیار اهمیت دارد یکی از وجوه اهمیت آن این است که اگر کسی در شب قدر، بخشیده نشده باشد امید است در این عید با التماس و دعا بخشیده شود. اما این عید را عید عرفه نامیده اند به خاطر اینکه در این روز مردم و بندگان قدر خود و خدایش را می شناسد البته منظور شناخت حقیقی و تمام و کمال نیست بلکه شناخت نسبی می باشد. ما اگر خود را بشناسیم و خدای خود را بشناسیم همه گرههای زندگی ما باز می شود البته با این شرط که به این معرفت و علم خود عمل نیز بکنیم. توضیح: شناخت خود یعنی بدانیم ما گل سرسبد مخلوقات خداوندیم و خداوند متعال همه آنچه در آسمانها و زمین است برای ما انسانها آفریده است و همه این جهان با تمام عرض و طول خود در اختیار ما آدمهاست تا از آنها بهره ببریم. حالا سئوال این است که این همه دم و دستگاه مجهز و آماده در اختیار ما انسانها قرار گرفته است، برای چه است، خداوند متعال که این کار را کرده است از ما چه می خواهد و هدفش از گستردن این سفره با این پهنا و درازا، چیست؟ آیا بدون هدف است؟ آیا العیاذ بالله بازیچه است؟ بلی عزیزوم، هدف تربیت و هدایت ما انسانهاست و هدف به فعلیت رسیدن آن استعدادها و ظرفیتهای بالقوه ماست و اینکه ما به معنای واقعی کلمه انسان بشویم و به سوی خالق خدای خود هدایت شویم و راه راست را در پیش گیریم و در نتیجه به مقام قرب الهی برسیم. از این هدف نباید غافل شویم و آن را بشناسیم و نیز خدای خود را بشناسیم که او از مادر نسبت به ما به مراتب مهران تر است و محبت او نسبت به بندگانش، مانند دریاست در مقابل قطره محبت مادر نسبت به فرزندش. او برای هدایت ما ۱۲۴ هزار پیامبر فرستاده است و بعد از پیامبر اسلام (ص) ۱۲ اما به عنوان هدایتگران انسانها قرار داده است و او می خواهد ما سعادتمند شویم و به آرامش ابدی برسیم. تو خود حدیث مفصل خوان از این مجمل. والسلام بلی گلم، نظر شما در این مورد چیست؟ آیا با نظر فوق موافقید یا مخالف؟ نظر دهید.
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 23:39 توسط سید ابراهیم مصباح
|
|
درباره وبلاگ  زورق که به معنای قایق کوچک می باشد، این جا منظور ما قایقی است که شما را با مطالب مورد نیاز در زندگی آشنا می کند و بدین جهت پسوند خیال به خود گرفته است که این مطالب از فکر و اندیشه طراوش می کند.
زندگی زیباست و دنیا قشنگ، دنیا مخلوق زیبای پروردگار است که گهواره زمینه پیشرفت ما انسانها تا عرش الهی را فراهم می سازد، آن که دنیا را بد می گوید دنیا را نشناخته، بلکه او بدیهای خود را به نام دنیا محکوم می کند. پس دنیا بد نیست، بلکه خودخواهیها و زیاده طلبیهای ما و استفاده نادرست ما از دنیا و دنیازدگی ما، بد است. در کنار هم بودن نعمتی است ناپیدا، و لو این کنار هم بودن در دنیای مجازی و اینترنتی باشد. بیایید با هم بودن را با هیچ چیزی عوض نکنیم و لو بهایش سیگین باشد، ما وقتی از هم جدا می شویم که رفیق ما به دین ما مضر باشد و یا جبر شرایط ما از هم جدا کند که خود اختیار نداشته باشیم که باز در این صورت یار خود را در قلب خود نگه می داریم. والسلام.
|
